Bir çocuk için ev nedir, ne anlama gelir?
16.4.2018 12:07:00

MEHTAP kAYAOĞLU

Çocuğun dünyasında ev "güven"dir. Çocuk psikolojisinin en önemli özelliği nedir diye merak edenler için hemen söyleyeyim, çocuklar kendilerini hep güvende hissetmek isterler. Günlük hayatlarında, hastalandıklarında, evde birisi rahatsızlandığında, aileden birisi öldüğünde, anne baba boşandığında, evden cenaze çıktığında, ülkede savaş koşulları yaşansa da. Listeyi uzatmak mümkün, işin özeti standart. Şartlar ne olursa olsun, çocuk kendisini hep güvende hissetmek ister.
Çocuğun kendisini en fazla güvende hissettiği ortam evidir, ailesidir. Ailede kuşatıcı ve kabul edici bir ilişki varsa, onun için olabileceği en güvenlikli alan halini alır. Evinde mutludur. Huzurludur. Tanımadığı ve büyümeye başladıkça merak ettiği dış dünyanın bilinmezlerine karşılık, tanıdığı ve sığındığı güvenlikle alanıdır. Tam da bu nedenle ev, çocuk için emniyettir.

Zamanla bu anlam değişiyor mu derseniz?

Çocuk, gözlerini ailesinde dünyaya açar. Çocuk için ev, dünyaya açılan penceresidir.
Gelişim seyrine göz atacak olursak 0-2yaş döneminde anne ile çocuk yapışıktır. Etle tırnak gibidir. Çocuk, annesinin bir organıymış gibi uzantısıdır. Bu dönemin en sevdiğim yanı, ki bazı anneler bu durumdan şikayetçidir- çocuk evin içinde annesinin kuyruğu gibidir. Anne eğer bilinçli değilse ve çocuğunun iç dünyası hakkında bilgi sahibi değilse, bu durumdan şikayet eder. Bilinçli anneler, çocuğunun büyüme döneminin bu yanına hazırdır. Anne mutfakta çocuk mutfakta, anne tuvalette çocuk annesinin kucağında! Bence çok eğlenceli! Düşünsenize, dünyanın en masum varlığı sizin dibinizde geziyor. Bir odadan diğer odaya sizi merak ediyor. Bir an gözünün önünden kaybolduğunuzda yokluğunuzu hissediyor. Kimsenin sizi önemsemediği kadar sizi önemsiyor ve değerli olduğunuz duygusunu yaşatıyor.
3 yaşla birlikte çocuk, anneden bağımsız bir varlık olduğunu anlamaya başlıyor. Önce anneye olan tutkuyla bağlılıkta azalma devreye giriyor. Ardından okul çağıyla birlikte sosyalleşme süreci yapılanıyor ve ev dışındaki hayatlar ilgisini çekmeye başlıyor. Ergenlikle birlikte evden daha fazla güvende hissedeceği alanlar belirliyor.
Bence bu dönemde çocuğun kendisini evin dışına atmaması, evden uzaklaşmaması için, ergenlik öncesi dönemin çok dikkatli yaşanması gerekli. Sağlıklı ilişkinin temeli doğumdan itibaren atılır. Aşırı koruyucu ve aşırı eleştirici olmayan dengeli ilişki kurulmuşsa, çocuk şartlar ne olursa olsun evinin en güvenilir alan olduğunu bilerek büyür.
Aile içi ilişkilerin çatışmalı olduğu, kavgalı gürültülü evlerde, ergen yaşa geldiklerinde evin huzursuz olduğunu düşünmeye başlarsa, kendisini daha güvende hissedeceği ortamlar bulmaya çalışır. Düşünebiliyor musunuz? Bazı gençler evlerinde olmaktansa, arkadaşlarıyla madde çektikleri köprü altlarının daha huzurlu ve güvenli olduğunu ifade ediyor. Evinde anne babasıyla değil, birlikte madde çektiği arkadaşlarıyla daha güvende hissediyor.
Demek ki zamanla ailenin yanlış tutumlarının etkisiyle, evin güvenli olduğu fikri değişiyor! Üzücü değil mi?